Vertel Emma: waarom zeggen ze hier dat je voor de duvel niet bang bent? 
“Haha, waarschijnlijk omdat ik als eerste medewerker meteen veel verantwoordelijkheden kreeg. Die pakte ik dan zonder aarzeling op. Zo was ik hier nog stagiaire toen ik bij Siemens een workshop moest geven. In het Duits. Aan een groep Poolse vakmensen. Kom maar op, denk ik dan.”

Zit dat in je karakter?
“Ja, ik denk het wel. Ik neem graag het voortouw en laat me niet snel afschrikken. Mijn oudste kind zit nu in de fase van 'zelluf doen'. Daar zit ik nog steeds in, haha! Meestal is dat fijn, want daarmee krijg je veel gedaan. Maar... ik denk ook dat daar mijn grootste guus zit.”

Nou, kom maar op: wat ís je grootste guus? 
“Dat is dat ik niet snel om hulp vraag. ‘Moet-ik-toch-zeker-zelf-kunnen’, denk ik dan. Ik werk hier immers het langst van iedereen. Maar soms is dat natuurlijk onrealistisch, bijvoorbeeld omdat je even te veel werk hebt. Of omdat het werk soms stiekem best complex is. En het gekke is: we hebben hier juist een cultuur van elkaar helpen.” 

Hoe ga je om met die guus? 
“Wat helpt, is dat mijn collega’s dit van me weten. Het kwam namelijk aan bod tijdens een van onze intervisies. Ik wist natuurlijk best dat ze me graag helpen, maar doordat we het besproken hebben, vind ik het makkelijker om het nu ook echt te vragen. Of ze kaarten het zelf aan als ze me zien worstelen.” 

We zien hier een foto uit de beginjaren. Een heel verschil met nu… 
“Zeker! Heel bijzonder om samen al die fases te doorlopen. Het pionieren van die jaren paste goed bij me: lekker veel dóen! Daarna volgde een periode waarin we best gezocht hebben: wie zijn we, waar ligt onze grootste kracht, waar willen we heen? Superleuk om onderdeel te zijn van die zoektocht, want als medewerker word je hier overal bij betrokken: bij de keuzes en successen, maar ook bij de twijfels en tegenvallers.” 

Inmiddels staat er een goed georganiseerd bedrijf. Jammer voor jou, als pionier?  
“Nee, zeker niet. Er is hier namelijk altijd beweging. Allereerst omdat we groeien natuurlijk. Maar ook omdat we blijven doorontwikkelen: wat we bij de ene klant ervaren, passen we bij andere klanten toe. Je bent dus nooit uitgeleerd. Verder zijn er naast veiligheid steeds meer andere thema's waarin we ons verdiepen. De betekenis van ons werk wordt dus groter en groter. Dat is waar ik het voor doe.”

Emma is méér dan werk. Wat doe je het liefst als je hier niet bent? 
“Van huis uit trek ik dan graag de natuur in: mountainbiken, hiken, paardrijden, skiën, de bergen in! Vroeger zocht ik dan best het risico op, maar dat is wat minder geworden sinds ik twee kinderen heb. De wereld is - op een mooie manier - een beetje kleiner geworden.”

Geen bergen meer voor Emma? 
“Oh, zeker wel! Eens een berggeit, altijd een berggeit. Ik trek er nog vaak op uit: het liefst naar de Dolomieten. Heel intens hoe nietig je je daar voelt. Dat wil ik voor geen goud missen. Maar als ik met mijn gezin in de Ardennen ben, geniet ik ook enorm hoor, maak je geen zorgen! En we hebben inmiddels ook als gezin onze eerste meters in de Alpensneeuw gemaakt.”

Vandaar die foto? 
“Precies! Jong geleerd is oud gedaan. Ik trek er nog altijd geregeld met mijn vader op uit. Hoe mooi zou het zijn als mijn kinderen dat straks ook met mij doen?”
 

Dit is Emma

Functie
Adviseur gedragsverandering
Studie
Psychologie
Over haar functie
“Eerst was ik manusje-van-alles: rechterhand van Jules en Kim tegelijk. Daarna werd ik ‘Programmacoördinator’, maar die functie zijn we eerst ‘Programmamanager’ en later ‘Adviseur gedragsverandering’ gaan noemen. Want dat is vooral wat we doen: onze klanten adviseren hoe ze duurzame gedragsverandering kunnen realiseren. Leuk werk mét betekenis!”